дамла ж.

дамла (ж.)

Ќе ми пукне главата... Дамла ќе ме удри!
„Чорбаџи Теодос“ од Васил Иљоски (1937)
А мајка ми дамла ја удри. Во болница е.
„Улица“ од Славко Јаневски (1951)
И кога влезе во земникот, дамла ќе го удреше: која ли е оваа самовила од гора зелена?! Гледа Илко и на очите не им верува.
„Крпен Живот“ од Стале Попов (1953)
Од долги проучувања и набљудувања, веќе имаше и свои заклучоци: ако ѕвездите од северната страна започнуваат како престоени цветови да венат губејќи ја бојата и сјајот, претскажува дека ќе фатат големи болести по луѓето: улери, дамли, трески, тифуси, офтики, чуми, бисерки, приштови, заушки; по ајваните: шапови, бутури, метили, лигавки, сараџи, красти, струпци; по кокошките: слепило, вртиум; по кучињата: беснило; по полето: каклици, жудилки, глутници, спарини, мемли, скувалки, пепелаш; по дрвјата: пајажини, гнилачки, имела, трат.
„Свето проклето“ од Јован Стрезовски (1978)
ЈАБОЛКА Тоа лето како дамла да удри низ селото.
„Прва љубов“ од Јован Стрезовски (1992)
Во кафеаната , зад џамлакот градоносен облак од зборови; и скршени надежи, и дамла од пцости, што горчлив потсмев расонуваат!
„Посегање по чудесното“ од Србо Ивановски (2008)