ех изв.
ехо ср.
еј изв.

ех (изв.)

Радоста од Силјана се свртела на преголема жал и плач и тогај дури се уверил оти штрк ќе си биде и штрк ќе си умре. – "Ех, кој не слуша татко и мајка, си рекол сам со себе, клетвата го фаќа, нели ме донесе Господ на мојот вилает, не ни е толку жал, чунки овде ќе си умрам".
„Силјан штркот“ од Марко Цепенков (1900)
После, нека се лутат децата... Ех, младост, младост! (Пие).
„Печалбари“ од Антон Панов (1936)
Ех, сиромаштијо! Црна си како црн леб!... Пуста да останеш... (Пауза).
„Печалбари“ од Антон Панов (1936)
БОЖАНА: Е, сполај му на господ, да кажеме добро... Ех!...
„Печалбари“ од Антон Панов (1936)
Светна лозјево од неа како од сонце! Ех, младина — убавина!
„Чорбаџи Теодос“ од Васил Иљоски (1937)
Ех, тија долги ширини рамни! Ех, таја мака пуста!
„Бели мугри“ од Кочо Рацин (1939)
Ех, што е така, сега можам да ти честитам свршувачката. Ајде,нека ти е со среќа! Твој касмет била.
„Антица“ од Ристо Крле (1940)
Ех, кир Ристаќија, по малку, по малку стануваш итар како прав Грк.
„Антица“ од Ристо Крле (1940)
Ех, пусто да остане ... Тешка беше маката на старецот.
„Бегалци“ од Јован Бошковски (1949)
Човек од магаре паѓат и пак починит.
„Крпен Живот“ од Стале Попов (1953)
Кога Доста рече „да втасаме порано дома“ по целата снага трпки ѝ поминаа, па си помисли во себе: „Ех, сполајмити, бре боженце, оти и за мене имало „дома" да ме прибере.“
„Крпен Живот“ од Стале Попов (1953)
— Кој Ѓуровче, бре ефенди? Јован на Ѓура мислиш? Тој да излегол в планина?
„Крпен Живот“ од Стале Попов (1953)
- Ех, -присторе дедо Бошко уплашен дека овој сака да го наведе на зло.
„Луман арамијата“ од Мето Јовановски (1954)
- Ех, - чинеше Бошко, но тогаш Луман му згрме: - Верувај, оти ќе се каеш!
„Луман арамијата“ од Мето Јовановски (1954)
– Ех! Ако знаеш. Сигурно го знаеш Бренското Чешмиче каде е. Ете тоа сакам да ми кажеш.
„Калеш Анѓа“ од Стале Попов (1958)
Ги удрија главите ничкум и се зажалаа од безизлезната положба. – Ех, било таксират, ќе се умира, деца! – за првпат му се испушти од грлото на поп Јакова кој стана и почна нервозно да шета.
„Калеш Анѓа“ од Стале Попов (1958)
- Ех, каков ден... Вели старецот. И ме гледа. Продолжително. Сожаливо. Прекорно.
„Бојана и прстенот“ од Иван Точко (1959)
Не се помрднуваше од местото. Гледаше во Аргира и си мислеше: Ех, мајстор.
„Бојана и прстенот“ од Иван Точко (1959)
Пак оние унгарски песни! Ех, не беше играчка!...
„Бојана и прстенот“ од Иван Точко (1959)
Откако ќе престане, меѓу две пиења:) Уште утре ќе заминам некаде далеку, далеку... Ех, кога би можело да се умре.
„Црнила“ од Коле Чашуле (1960)
Повеќе
FlexiMac
 менување на македонски глаголи