тажи несв.

тажи (несв.)

И падна во вечните сништа, остави мајка да тажи.
„Сердарот“ од Григор Прличев (1860)
Но одеднаш Неда истрчува горе ко елен, народот гневно го кори: - „Ој, орачи, мажи, не тажете вие! - им вели ! слушајте што ви се збори!
„Сердарот“ од Григор Прличев (1860)
Дојдоа мајките чие што чеда со Кузмана паднало; потем со Неда Кузман го тажеа тие.
„Сердарот“ од Григор Прличев (1860)
Пусто остана полето, пусто зазори зората - чемрее в поле врбата, чемрее - тажи непознат.
„Бели мугри“ од Кочо Рацин (1939)
Митра стана, се истресе, си ја заврти косата и почна да тажи на глас и да колни.
„Крпен Живот“ од Стале Попов (1953)
Кај се сега оние раце нежни што книгана отворена ја милуваа Зад прозорот веќе тивко снежи и снегулки босоноги претрчуваат Кај се сега овие раце бледи толку книги во есента што затворија Зарем веќе над новите редои надвесени занесено се уморија Кај се кај се Јас ги чекам чекам над книгата напуштена да затреперат Но место нив сосем сосем леко по листојте зашумува само ветрот Рацете ги нема нема нежни Прашањето в грло ѕвони испокинато Одговорот надвор снежи Снегулките тажат по нив непрекинато.
„Дождови“ од Матеја Матевски (1956)
Доаѓај ми секогаш ко ноќта Тивко плачи. Тивко смеј се. Тажи.
„Дождови“ од Матеја Матевски (1956)
И писнаа гласно да тажат. Присутните не им пречеа зашто така е адет.
„Калеш Анѓа“ од Стале Попов (1958)
Од кошарката излезе стара жена и писна да тажи, гледајќи го налегнат дедото во дворот.
„Калеш Анѓа“ од Стале Попов (1958)
Тоа лице со преклопени клепки, како да тажеше, му се исповедуваше на светлосниот млаз што го поврзуваше осаменото момче со она, длабоко надвор од овој строг мир од ѕидови, потиснатост и мрак.
„Пустина“ од Ѓорѓи Абаџиев (1961)
Славејот тажеше над својата несреќа и се каеше за својата непромислена постапка.
„Билјана“ од Глигор Поповски (1972)
- Човечки е да тажиме, синко, - ја положи својата тешка, татковска рака врз неговото раме доктор Коста.
„Бојан“ од Глигор Поповски (1973)
Останува само птицата да тажи за седелото свое и оваа празнина што сака да ни се всели во виделото.
„Липа“ од Матеја Матевски (1980)
- Писание, вели Уља, било пишано: на лева страна да се радуваш, а на десна да плачеш, да тажиш.
„Пиреј“ од Петре М. Андреевски (1983)
И стојам така над неа: втрештена, опалена, изгорена. Ја тажам, се тажам.
„Пиреј“ од Петре М. Андреевски (1983)
- Ние, велам, јас, ти, кучено што тажи.
„Пиреј“ од Петре М. Андреевски (1983)
Ги мијат коските двете старици, ги бришат и тажат.
„Небеска Тимјановна“ од Петре М. Андреевски (1988)
Тажи кога ти велам, рекол Андреја Тарковски и легнал на креветот.
„Небеска Тимјановна“ од Петре М. Андреевски (1988)
Сега јас ќе ги замижам очиве, рекол, а ти почни да ме тажиш.
„Небеска Тимјановна“ од Петре М. Андреевски (1988)
Немаше сила во себе ниту да тажи ниту да плаче кога смртта сурово ѝ го одземаше чедото.
„Времето на козите“ од Луан Старова (1993)
Повеќе