оаза ж.

оаза (ж.)

И ме газеле копита на арапски коњи, далеку од сите оази на светот.
„Две Марии“ од Славко Јаневски (1956)
Раскажувачот брзо го наоѓаше со своите внимателни, скриени в сенка, очи божем не обрнувајќи внимание на задевките, потфрлуваше зајадливо: - Жената, пријателе, го бара тоа што ти го немаш.
„Пустина“ од Ѓорѓи Абаџиев (1961)
Од друга страна пак почнаа да пристигаат лоши гласови и за оваа оаза.
„Толе Паша“ од Стале Попов (1976)
Тоа е зелена оаза, со голема ботаничка градина.
„Патувања“ од Никола Кирков (1982)
...раката подигната во мигот да го заштити лицето од ненадејниот блесок и додека сечивото на светлината се забива во неа низ сенката низ слабоста на погледот препознавам како утрото истечува од случајно превртената шоља за чај лизгајќи се по жолтеникавата мирисна патека долж која треперат ларвите на прекршениот бескрај... ...тогаш низ напукнатите ѕидови на воздухот што раката ги распорува на повратокот кон долу твоите заробени очи на презреана девојка безгласни а сепак меланхоничниот звук на флејтата очите твои нејаки оази на осамените ноќи сред сјајниот цут на светлото потиснат шепот на бледите траги по врелите јужни патишта...
„Или“ од Александар Прокопиев (1987)
Се спуштила од небо месечината од жед излудена, во оаза од палми да се напие вода студена.
„Пупи Паф во Шумшул град“ од Славко Јаневски (1996)
Сѐ беше во вечно заминување во кристално чистата оаза на планетата Земја.
„Патот на јагулите“ од Луан Старова (2000)
Какви шанси имаа сега да заживеат овие утописки оази во Балканот во пламен?
„Ервехе“ од Луан Старова (2006)
Големите мисионери успеваа да изделат мали оази на надежта.
„Ервехе“ од Луан Старова (2006)
Со вечерниот мрак се враќа и мирот во нашата мала оаза.
„Бед инглиш“ од Дарко Митревски (2008)
Бившата ни татковина во овој поглед беше вистинска Оаза на изобилството.
„Филтер Југославија“ од Константин Петровски (2008)
Тунис одамна беше и вистинската дипломатска оаза, еден вид резерват на великаните во дипломатијата, во која ги минуваа последните години на животот, дотогаш стари, искусни дипломати, прославени во нивното време со најразлични подвизи.
„Амбасади“ од Луан Старова (2009)
Тоа е реалноста на животот, партитурата се повторува како пејсаж осипан со оази на привидно блаженство во кое нема место за вистините на срцето, жед за вода во пустина и фатаморгана во која постојат само “вистински лаги”.
„Жонглирање со животот во слободен пад“ од Сара Трајковска (2012)
И повторно блесок! Во водата како од сферно огледало се појавија чудни изопачени ликови. Ѝ се превртуваа во умот рефлектирајќи се во нејзините, како оаза, зелени очи.
„Последната алка“ од Стојан Арсиќ (2013)
Први во оваа цветна оаза влегоа Томо и Рада, а по нив Виктор и Ивона, држејќи се за раце.
„Последната алка“ од Стојан Арсиќ (2013)
Баш бев среќна што никој немаше допир до таа моја мала оаза.
„Знаеш ли да љубиш“ од Ивана Иванова Канго (2013)
Летаа, летаа заедно над недопрените зелени оази, го прелетаа и синото море.
„Последната алка“ од Стојан Арсиќ (2013)
FlexiMac
 менување на македонски глаголи