славеј м.
славејче ср.

славеј (м.)

Напролет, предвечер, ќе свирнам со кавал, слушам славеј ќе се огласи, ќе свирнам пак - тој одново ќе се огласи.
„Улица“ од Славко Јаневски (1951)
Вие сте големи јуначишта, а овие славеи вака пеат.
„Белата долина“ од Симон Дракул (1962)
„Запеј, запеј, Караорман, Караорман и Славеј Планина...“ Гласот од песната ѕунеше, се ширеше и се носеше низ буковата зелена корија...
„Волшебното самарче“ од Ванчо Николески (1967)
Бил едем граѓански војна, дечиња мили, Мадрид во крв се давел, кога го убиле огнени сили Гарсија црното славеј.
„Најголемиот континент“ од Славко Јаневски (1969)
Го везе името Душан, молчи и славеи слуша.
„Најголемиот континент“ од Славко Јаневски (1969)
- А славејот си одлета, а? - праша тажно една мравка.
„Билјана“ од Глигор Поповски (1972)
- Славејот не ги почитува постарите. Ги навредува.
„Билјана“ од Глигор Поповски (1972)
- А што се мешате вие? - дрско им одговори славејот на сите што не ја одобруваа неговата постапка.
„Билјана“ од Глигор Поповски (1972)
Како славејот што го чувствува идењето на пролетта под снегојте под карпите под гранките.
„Липа“ од Матеја Матевски (1980)
Племето Сизифово заковано за припекот на ридот учи да слегува кон славејот на јазот кон ситото на полето.
„Липа“ од Матеја Матевски (1980)
II Ти идеме со векови од дедовци од предеди пред твојот лик сонцето што го впил и славејот и бранот и навевот на снеговите.
„Липа“ од Матеја Матевски (1980)
Јас славеј сум додека в срце песна носам и додека в лет ширам сончеви крила.
„Добри мои, добар ден“ од Глигор Поповски (1983)
За разлика од оние другите, од родот на грабливците, (орлите, соколите, сојките, ветрушките, бувовите, утките, чавките, страчките) па оние од родот на полските (еребиците, дивите кокошки, дропките, тресопатките, потполошките, белоперките, чурлините, чучурлигите, полските врпчиња, дивите гулаби) па оние од родот на шумските, (кукавиците, пупунците, чукајдрвците) па и оние, слаткопојните, (славеите, трнарчињата, сколовранците, гугутките, сипките и другите) кои ги има плипотници.
„Потковица на смртта и надежта“ од Миле Неделкоски (1986)
Славеите го започнуваа своето ноќно пеење силејќи се кој поубаво и погласно ќе пее.
„Злодобро“ од Јован Стрезовски (1990)
И така, со неколку реченици, Чучук-Андреј го извлекол од заборав најтрагичниот дел од животот на прочуениот пејач од кого и славеите се учеле.
„Тврдоглави“ од Славко Јаневски (1990)
Веќе дваесет и две години, секоја вечер тој сака да ме однесе... точно на полноќ... но и јас знам да се бранам... со дванаест чисти симфонии на цимбали, два катаракти за славеи... едно цело крдо фоки кои се горат на тивок оган... ете ти работа за ерген...
„МАРГИНА бр. 19-20“ (1995)
Насмевката: Гранче На кое се ниша Најпевниот Славеј.
„Вечната бесконечната“ од Михаил Ренџов (1996)
„Вообичаениот симбол (како славејот, на пример, кој често се поврзува со меланхолијата), дури и ако се препознава само договорно, сепак не е знак (како семафорот) затоа што тој веројатно пак буди длабоки чувства и се смета дека поседува својства што се вон она достапно само за голото око.“ (Речник на книжевни термини) 72.
„МАРГИНА бр. 35“ (1997)
Ми шепоти: доаѓам од кај морето а Хелен уште чека на брегот шета во залезот и копнее: на секоја самогласка од песната што ја пее светка по една ѕвезда а на нејзината коса еден славеј чека да изгрее месечината. ***
„Две тишини“ од Анте Поповски (2003)
Славејот, пупунецот, врапчињата, фениксот, колибрито, сето тоа птичје царство станува огромно гнездо - упориште од кадешто жиците на виолината емитираат звуци. Патешествието е веќе во тек.
„Човекот со четири часовници“ од Александар Прокопиев (2003)
Повеќе