чад (м.)

Престојот во руската престолнина, активното следење на европскиот печат и живиот допир со европската дипломатија во Битола (и посебно со руската, особено по враќањето од Македонија) му овозможија на Мисирков појасно да ги согледа и оние моменти што не беа видливи низ чадот на секојдневните борби на револуционерите. 49.
„За македонцките работи“ од Крсте Петков Мисирков (1903)
При кревањето на завесата од оџакот излегува густ чад кој брзо престанува, а потоа се појавува на вратата баба Анча, која се обѕирнува зад себе си.
„Антица“ од Ристо Крле (1940)
Баждар пушташе низ ноздрите чад, синкав и тромав како и облаците над нас.
„Улица“ од Славко Јаневски (1951)
Застуденуваше. Од оџаците веќе се виеше чад; луѓето седеа по топлите домови.
„Улица“ од Славко Јаневски (1951)
- Зошто? праша Паљо; виткајќи во книже собрани отпушоци од цигари и плачеше од чад.
„Улица“ од Славко Јаневски (1951)
Уште од вратата ги фати чадот од борината и боровите дрва и почнаа да си ги бришат очите, небарем се сетија за сите свои блиски и далечни покојници.
„Крпен Живот“ од Стале Попов (1953)
Се точат срповите, се прават нови витли, опинци; се стегаат и Сукаловци и меѓу првите излегоа — „сосем дом, сосем чад“ — што велеше дедот поп Трајко кога креваше панаѓии.
„Крпен Живот“ од Стале Попов (1953)
Се веди бегот и оди, седнува што побргу, оти чадот се дигнал горе под греди.
„Крпен Живот“ од Стале Попов (1953)
Ноќва како затнат оџак е темна и зачурена. Маглите се чадот од прегорените мечти во душата.
„Дождови“ од Матеја Матевски (1956)
Низ неговите ноздри избиваше врел темен глас и синкав чад на тутун.
„Кловнови и луѓе“ од Славко Јаневски (1956)
Мириса на рана есен. Тоа е безбоен, болен мирис, нечуен плач на заклан полски плод, нем гроздобер и исукани чадови над градските стреи.
„Две Марии“ од Славко Јаневски (1956)
Ќе влезат во вештина на чад и низ клучалката доколку не им отворам.
„Кловнови и луѓе“ од Славко Јаневски (1956)
Таа одвратна маска сака во мене да легне да ечи меѓу младите брегови на соништата и да ги исполни со чадот на стравот и на тагата и да ги исполни со чадот на слабоста пред смеи мечти
„Дождови“ од Матеја Матевски (1956)
- Смешно, рече некој што беше одделен од мене со леко подвижен превез на тутунски чад.
„Кловнови и луѓе“ од Славко Јаневски (1956)
Густ, бел чад ја обви неговата глава...
„Бојана и прстенот“ од Иван Точко (1959)
Татнат возови. Блуваат оган и чад. Брзаат.
„Бојана и прстенот“ од Иван Точко (1959)
Ја изгасна цигарата задржувајќи го нејзиниот последен чад в грло.
„Месечар“ од Славко Јаневски (1959)
Го раздели на две половини точно преку срце, го смалакса и ја уби притаената увереност дека ќе дојде едно утро и ќе ги удави во роса и фабрички чад сенишниот зрак и стравот.
„Месечар“ од Славко Јаневски (1959)
Наоколу се рашири бел, лут чад.
„Бојана и прстенот“ од Иван Точко (1959)
Не тутунскиот чад и не злото крцкање на столовите.
„Месечар“ од Славко Јаневски (1959)
Повеќе
FlexiMac
 менување на македонски глаголи