го (зам.) - пипа (гл.)

ДОКТОРОТ: (го прегледуе, му го пипа пулсот) Ништо нема... госпожо...
„Гладна кокошка просо сонуе“ од Блаже Конески (1945)
А тој пат само со еден поглед може да се изврви...
„Жената на белогардеецот“ од Србо Ивановски (2001)
Ги свртувам очите натаму, и што да видам: ја кренал Семјон раката над главата и го пипа стебленцето на лозата; потоа, бавно, со јаготките на прстите патува по сите кривини на дрвото, како да ги поминува низ најбавен ритам деновите и изминатите години кои само за неговите прсти оставиле траги на прачката на лозата; сето тоа го правеше токму онака како што постапи и син му, пред малку, додека ја пипаше истата прачка; некои невидливи чекори, стапка по стапка, бавни; и син му, како да настојува со прсти да го помине сиот оној пат што се издолжил по лозницата.
„Жената на белогардеецот“ од Србо Ивановски (2001)
Прво го пипна со прст па почна да го пипа со прсти додека најпосле не го стави меѓу своите пространи дланки.
„Будалетинки“ од Мето Јовановски (1973)