им (зам.) - расте (гл.)

Ним почнуваат да им растат постепено цицињата, им се појавуваат првите влакна под мишките, се нафрлаат со мозолчиња по лицето и по телото и почнуваат да се интересираат за момчиња малку повеќе и на поинаков начин одошто кога биле мали девојчиња.
„Јас - момчето молња“ од Јагода Михајловска Георгиева (1989)
Зад секој агол се изненадувањата на животот, непредвидливоста е најубавиот дел од секојдневието, можеби најубавото уште не сме го доживеале.
„Жонглирање со животот во слободен пад“ од Сара Трајковска (2012)
На 8 март 1986 Радио-Скопје соошшти дека мајките од Кабул, во мирни демонстрации по улиците, молеле да им се дозволи да си ги закопаат своите загинати деца и извикувале: позволете им да се симнат меѓу своите врсниц в земја, кои го бичуваат ветрот и на кои место коса им расте треба врз главите.
„Ненасловена“ од Анте Поповски (1988)
Тоа им го претскажуваше спрема влакната што им растеа меѓу нозете.
„Свето проклето“ од Јован Стрезовски (1978)
Бабицата проверуваше, гледаше како плодот напредува, но постојано ја мачеше помислата: што стана со оној нејзин поранешен плод; останат ли е во неа, се стопи, или можеби се работеше за лажна бременост, каква што често се случува кај жените, особено кај оние што имаат преголема желба да имаат пород, да родат, и кои обземени од тоа и од психичката напнатост - понекогаш им се присторува како да зачнале: им се јавуваат слични знаци како кај затруднета жена: болки во стомакот, во половината, гадење, повраќање, посебна желба за јадење, несоница, чувство дека мевот им расте...
„Јанsа“ од Јован Стрезовски (1986)
Несвесна пародија која го обесчестува човекот, лажат луѓе без чест, без лице, манипулатори, но тоа е морничава заблуда, стапица не за другите, туку за нив самите, порано или подоцна самите ќе се фатат, само што тогаш ќе почуствуваат гадење од самите себе, омразата уште повеќе ќе им расте, омраза кон сопствената мизерија која самите си ја плетат, како совршен простор за сопствените лажливи дела.
„Жонглирање со животот во слободен пад“ од Сара Трајковска (2012)
Во пуста печалба беше замината речиси целата класно – географска структура на нацијата: здрави селски момци кои што во енклавата викана запад ги работеа најцрните работи, поосвестени луѓе кои не сакаа децата да им растат во земја која ја водат Тодоровци и Стојановци, а побогатите семејства кои го сметаа Стојан за неизделкан простак, ги испраќаа децата да студираат во странство, со тенеденција да останат таму да живеат.
„Браќата на Александар“ од Константин Петровски (2013)
Кога повторно и внимателно погледнав кон кутрињата, забележав како на плешките им растат крилца. Убаво обликувани, мовливи, оформени крилца.
„Захариј и други раскази“ од Михаил Ренџов (2004)